یک عاشقانه ی آرام
عصر ما عصر فریبه عصر اسمهای غریبه عصر پژمردن گلدون چترهای سیاه تو بارون شهر ما سرش شلوغه وعدهاش همه دروغه اسموناش پر دوده قلب عاشقاش کبوده کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یک قایق بزنیم دلو به دریا من تو تنهای تنها خونهامون پر نرده پشت هر پنجره پرده قفسها پر پرنده لبهای بدون خنده چشمها خونه سواله؟ مهربون شدن مهاله نه برای عشق میلی نه کسی به فکر لیلی کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یک قایق بزنیم دلو به دریا من و تو تنهای تنها اونقدر میریم که ساحل از من و تو بشه غافل قایق رو با هم میرونیم اونجا تا ابد میمونیم جایی که نه اسموناش نه صدای مردومونش نه غمش نه جنبو جوشش نه گلهای گل فروشش مث اینجا اهنی نیست مث اینجا اهنی نیست پس ببین یادت بمونه کسی هم این رو ندونه زنده بودیم اگه فردا وعده ی ما لب دریا
| Design By : Night Skin |
بازهم برگی دیگر از خستگیهام ورق خورد
با دیدگانی گریان, شانه هایی خسته و دستانی لرزان
آمدنت را به انتظار نشسته ام
باشد تا به یاری شانه های مهربانت
خیل خستگیهایم را زمین بگذارم
مرا ببخش
و تحمل کن
اما با تمام این حرفها
من هنوزهم تشنه
آن دوست دارم هستم
